Senin, 30 Juli 2012

Janda Miskin Mana Bisa Kawin Lagi



Sore-sore, mpok Ana udah nyambangi rumah mpok Eteng.

Mpok Ana: “Cieeee….. denger-denger punya pacar nih….”

Mpok Eteng: “Ya iya laaahh… ngapain juga jadi jomblo. Gue jadi bini orang aja masih banyak yang naksir, apalagi sekarang, kagak ada lakinya “ mpok Eteng senyum-senyum.

Mpok Ana: “Trus gimana lu mau nikah lagi, cere aja belom..”

Mpok Eteng: “Halaaahh… kagak usah cere-cere an, kagak usah nikah-nikahan, kawin mah kawin aja.. emangnya gue pikirin tuh peraturan”

Mpok Ana: “Astapirulooohhh… ntar elo digrebeg orang kampung pegimane mpok? Kawin kagak pake nikah, kata pak Ustad kan haram hukumnya. Zinah ..!”

Mpok Eteng: “Emangnya pak Ustad mau bayarin ongkos cere gue? Daftar cere di pengadilan aja udah mau delapan ratus rebu. Laki gue kan kagak ada, entah dimana, jadi kata hukum acaranya, panggilan kudu lewat koran tiga kali. Ntar pengumuman putusan dikoranin lagi sekali. Total ngoranin pengumuman empat kali. Sekalinya udah dua juta setengah. Total jadi sebelas jutaan deh tuh. Duit dari mana gue buat bayar cere? Abis gitu bayar nikah, bisa kena limaratus rebu. Ongkos nikah aja lebih gede dari penghasilan gue kerja cuci seterika pakean tetangga gini. Enak aja pada ngatain zinah doang tapi kagak mau bayarin cere sama nikah gue.. ”

Mpok Ana: “Ya pegimane ya Mpok.. orang-orang emang gitu sih. Bisanya marahin orang doang suruh nikah yang resmi, tapi kagak mau bantuin ongkosnya”

Mpok Eteng: “Kalo udah gini, zinah kagak zinahnya kan tergantung duit. Kita punya duit, kita nikah resmi, kita kagak punya duit, kita dikatain zinah masuk neraka. Mending kalo masuk neraka doang, ini kan pake ditangkep ormas segala.”

Mpok Ana: “Jadi orang miskin susah ya Mpok… mau berumah tangga aja bisa masuk neraka..”



- Esther Wijayanti -

Yang Bikin Aku Nggak Bisa Belajar Namanya Dahlan Iskan Ya Mak?


Lepas magrib yang tenang, tiba-tiba dihebohkan suara mpok Ana yang teriak-teriak di depan rumah.

Mpok Ana: “Mpookk…!!! Mpok Eteeenggg…!!!”

Mpok Eteng: “Wooiii….! Apaan lu teriak-teriak malem-malem?”

Mpok Ana: “Ngapain gelap-gelapan Mpok? Belom bayar listrik?”

Mpok Eteng: “Belom laah… bu Haji pergi umroh, lupa titip bayaran cucian, jadi gue nggak bisa bayar listrik...”

Mpok Ana: “Laaahh… berarti rumah lu bakalan mati lampu sampe bu Haji pulang umroh ya? nggak ada bayaran dari yang laennya Mpok?”

Mpok Eteng: “Ya ada sih, tapi udah kepake buat beli beras..”

Mpok Ana: “Enak yang kayak dulu ya Mpok, listriknya nggak pra bayar kayak sekarang, kalau nunggak nggak langsung dimatiin. PLN sekarang kejem sama orang-orang miskin kayak kita. Kagak ada ampun.. “

Mpok Eteng: “Iya, emang. Mana besok anak-anak ujian semester lagi.. Anak-anak gue numpang belajar di rumah lu ya Mpok..”

Bagus: “Yang bikin aku nggak bisa belajar buat ujian semester besok namanya Dahlan Iskan ya Mak? Kok dia gitu sih sama kita Mak.. bukannya fakir miskin dan anak-anak terlantar dipelihara negara ya Mak? Undang-Undang Dasar Empat Lima kan gitu bunyinya”

Mpok Eteng: “Itu mah Undang-Undang Dasar Republik Impian... Kalau Undang-Undang Dasar Republik Indonesia, bunyinya fakir miskin dan anak-anak terlantar dipelihara tetangganya”

Mpok Ana: “Hahaha… dasar gemblung lu… Bagus, panggil kakakmu gih, belajar di rumah tante sekarang, tapi jangan minta makan yaa.. Tante nggak punya nasi!”


- Esther Wijayanti -

IPB Dibubarin Aja Mak..



Si Bagus, anak ragilku yang sudah kelas 10, mendatangi aku yang sedang mencuci pakaian di belakang rumah. Pekerjaanku sehari-hari memang mencuci dan menyeterika pakaian tetangga. Lumayanlah buat hidup sehari-hari. Berjongkok di sebelahku, sambil memegang anak kucing kesayangannya, Bagus bertanya,

Bagus: “Mak, aku lihat teman Mamak di facebook. Om dan tante Edi pake topi proyek, keren hlo Mak..”

Aku: “Iya nak, om dan tante Edi itu suami istri yang hebat, Mamak bangga sama mereka”, kataku sambil asik mencuci pakaian.

Bagus: “Mereka sedang apa sih Mak?”

Aku: “Mereka itu sedang memasang instalasi kabel bawah laut, istilahnya SKKL. Sistim Komunikasi Kabel Laut”

Bagus: “Waaaa… hebaaatt…. Kabel dari mana kemana itu Mak?”

Aku: “Yang sekarang sedang mereka pasang itu, dari Singapura, Batam, Bangka dan Jakarta”

Bagus: Waaaa… hebat yaa.. itu program pemerintah ya Mak?

Aku: “Mamak kurang tau nak, bisa program pemerintah, bisa juga program swasta yang mendapat ijin pemerintah. Kan tidak semua program besar begitu atas inisiatif pemerintah, ada juga yang atas inisiatif swasta. Inisiatif anak-anak bangsa kayak om dan tante Edi itu”.

Bagus: “Ooohh… gitu ya Mak? Apa lagi contohnya program yang inisiatif anak bangsa?”

Aku: “Termasuk maintenance kabel laut itu, kan bukan pemerintah yang bikin program. Musti swasta. Biasanya kerjasama dengan asing. Contohnya maintenance kabel laut dalam, yang ratusan meter itu, kan butuh kapal selam. Kita belum punya teknologinya, tapi kan kita bisa kerjasama dengan perusahaan asing.”

Bagus: “Hebat ya anak-anak bangsa Indonesia Mak..”

Aku: “Iya. Makanya kamu rajin belajar ya Nak, biar jadi anak bangsa yang hebat kayak teman-teman Mamak itu”

Bagus: “Tapi kenapa ya Mak, mang Udin tukang tempe bilang, sekarang tempe susah, impor kedelai sedikit dari Amerika, kenapa tempe kita kedelainya impor ya Mak? Emangnya kita nggak bisa tanam kedelai sendiri?”

Aku: “Nggak bisa Nak, kedelai, gandum, beras, kita banyak impor dari luar negeri”

Bagus:”Bukannya dulu ada yang namanya swasembada pangan Mak, kok sekarang nggak ada lagi? Semuanya impor? Emangnya negara kita udah nggak swasembada pangan lagi ya Mak?”

Aku: “Ya nggak lah Nak, kita ini sudah tidak swasembada pangan lagi, makanan kita tergantung impor”

Bagus:”Kan Indonesia punya ahli-ahli pertanian dari IPB Mak, Mamak bilang tadi, nggak semua program adalah program pemerintah. Bisa juga program datangnya anak bangsa. IPB apa nggak punya program buat nyediain kedelai sama beras untuk seluruh rakyat? kan bisa kerjasama dengan asing kayak temen Mamak yang pasang kabel laut itu. Temen Mamak aja bisa pasang kabel laut, kok ahli-ahli IPB nggak bisa tanam kedelai ?”

Aku:”IPB? Mamak nggak tau, mereka punya program apa. Keberadaannya sudah nggak kedengeran lagi, nggak kayak waktu Mamakmu ini masih kecil. Bapaknya mamak, eyang kakungmu itu, bangga sekali bangsa ini punya IPB, negara-negara lain sampai ngirim pelajar-pelajarnya untuk belajar di IPB. Dulu, IPB kebanggaan bangsa. Ahli-ahlinya punya kontribusi besar terhadap perkembangan pertanian Indonesia”

Bagus: “Lalu IPB sekarang ngapain aja Mak? Mang Udin kan jadi susah kedelai..”

Aku: “Nggak tau Nak, mereka sepertinya lebih kepengen masuk surga ketimbang mengangkat agrikultur bangsa”

Bagus: “Kalau begitu, baiknya IPB dibubarkan aja ya Mak.. nggak ada gunanya buat bangsa. Kasian Mang Udin, mau bikin tempe aja harus impor”

Aku: “Hush.. Jangan Nak, nanti siapa yang imunisasi kucingmu ?”

Bagus menatap kucingnya. Mengelus-elusnya. Aku melanjutkan pekerjaanmu. Mencuci pakaian tetangga.


- Esther Wijayanti -